Met steun van betrokken bestuursleden, zoals voorzitter Wim van Doorne (tot 1977), kwamen er steeds meer vormen van hulp bij. Er kwamen tehuizen voor vrouwen met en zonder kinderen, voor mannen zonder onderdak, en een halfweghuis voor ex-psychiatrische patiënten en ex-gedetineerden. In 1978 werd er zelfs een kinderdagverblijf gestart voor kinderen met een sociale indicatie.
Pater Mijnsbergen (zie foto) wist mensen en bedrijven in beweging te krijgen. Niet alleen via fondsenwerving, maar ook door vakmensen te motiveren om tegen een sociaal tarief te helpen met verbouwingen en inrichting van opvanglocaties. Bestuurslid Willy Volker, bijvoorbeeld, liet twee goedlopende bedrijven na aan de stichting. Die bedrijven zijn later, onder voorzitterschap van Wim van Elk (1977–2012), verkocht. Het vermogen dat daarmee vrijkwam, stelt ons tot op de dag van vandaag in staat om onze missie waar te maken.
Onze naam is geïnspireerd op Tomás Garcia Martinez, een Spaanse theoloog en aartsbisschop. Hij leefde sober en gaf zijn bezit aan armen. Net als hij geloven wij in een samenleving waarin iedereen meetelt én mee kan doen.
