Terug naar kennisbank

Nachtdienst in het ziekenhuis, twee kinderen thuis, en geen bus na middernacht. Een auto is dan geen luxe, maar de enige manier om op je werk te komen. Dat begreep Max Bogaarts van zorginstelling De Zorggarage ook. En dus knapten hij en zijn zorggaragisten (cliënten) daarom een auto voor deze zorgverlener op.

Thomas van Villanova steunde project Noto, een initiatief waarbij De Zorggarage uit Sterksel auto’s opknapte en weggaf aan mensen die ze écht nodig hadden. Maar dat project is slechts één voorbeeld van wat er dagelijks gebeurt op deze bijzondere plek.

Wat is De Zorggarage?
De Zorggarage is een zorginstelling waar mensen met een afstand tot de maatschappij werken aan auto’s. Maar niet omdat de auto repareren het doel is. Max: ‘Het is vooral een plek waar mensen zichzelf weer kunnen hervinden, met de rust en ruimte om zich op hun eigen tempo te ontwikkelen. Dat gebeurt onder begeleiding van ervaren vakmensen en ervaringsdeskundigen. De techniek verbindt. Auto’s zijn een middel, en dus geen doel.’ De cliënten, die Max zelf liever ‘zorggaragisten’ noemt, werken op hun eigen tempo aan verschillende projecten. ‘Hier komen mensen met autisme tot mensen met hersenletsel, van 18 tot ver in de 60. Iedereen is welkom.’

Het idee ontstond nadat Max door een auto-ongeluk moest stoppen met zijn eigen bedrijf. Thuiszitten was geen optie. ‘Ik had best wel wat kennis en ook best wel spulletjes’, zegt hij met een lach. ‘Ik dacht: als we dat bij elkaar gooien, kan het misschien iets moois worden.’ En dat bleek. Inmiddels bestaat De Zorggarage al 15 jaar en helpt Max mensen vooruit die tussen wal en schip vallen.

Steeds vaker maakt De Zorggarage ook zelf plaatwerk. Max: ‘Dat is een oud ambacht dat bijna verdwijnt. Soms is een onderdeel niet meer te koop. Dan maken we het met de hand. We hebben de machines én de mensen die alles weten van kloppen, vormgeven en lassen. Zo leert iemand niet het hele vak, maar wel een deel ervan.’

Paul Lexmond werkt hier ook, nu een half jaar als vrijwilliger. Hij gaf jarenlang leiding aan 27 monteurs in een commercieel garagebedrijf. ‘Hier moest ik echt opnieuw leren’, zegt hij eerlijk. ‘De druk die ik gewend was, bestaat hier simpelweg niet. En juist dat is mooi, voor de zorggaragisten én voor mezelf. Dit is een geweldige plek. Als je ziet hoe iemand binnenkomt en wat hij binnen een paar maanden leert, dat is geweldig om te zien.’

Max vertelt over een cliënt. ‘Hij is 18 jaar en is twee middagen in de week bij De Zorggarage. In het begin zei hij geen woord, maar inmiddels voer ik hele gesprekken met ‘m. Mooi dat dit een plek is waar iemand helemaal opbloeit, in zo’n korte tijd.’

Project Noto
Voor project Noto knapten de zorggaragisten meerdere auto’s op die vervolgens werden weggegeven aan mensen die ze hard nodig hadden. Thomas van Villanova droeg financieel bij. Want zoals Max het zegt: ‘De nood is hoog.’ Dat bleek ook wel: op één oproep in het Eindhovens Dagblad kwamen 2.500 reacties binnen.

Maar wie kregen die auto’s uiteindelijk? Dat was geen willekeurige keuze. Max nam zijn zorggaragisten mee in het hele proces. ‘We lazen de mails, belden mensen op en stelden vragen. Want een auto weggeven doe je niet zomaar. Zo leerden de zorggaragisten niet alleen een auto opknappen, maar ook nadenken over wie echt in aanmerking komt voor hulp én waarom.’

Een bewuste keuze
Uiteindelijk kozen ze bewust voor mensen in de zorg. Zoals een alleenstaande moeder die nachtdiensten draaide in het ziekenhuis, twee kinderen had en woonde op een plek zonder openbaar vervoer na middernacht. Ze had geen netwerk en kwam net uit een scheiding. ‘Hoe moet die ’s nachts in het ziekenhuis komen?’ De auto ging naar haar. ‘Daar was iedereen het meteen over eens.’